Gadające głowy

Akcja filmu przebiega w formie spontanicznych wywiadów z przypadkowymi przechodniami, reprezentującymi różne grupy wiekowe – od niemowlaka po niemal stuletnią staruszkę. W ramach tej „sondy” Kieślowski zbiera odpowiedzi na fundamentalne pytania o życie, które ukazują różnorodność ludzkich marzeń, pragnień, obaw i oczekiwań. Uniwersalne dylematy egzystencjalne łączą się z codziennymi troskami i potrzebami, które definiują życie w 1979 roku w Polsce. Film stanowi zbiorowy portret Polaków tamtej epoki – pełen różnorodnych opinii, postaw i perspektyw. Z jednej strony stawia pytania o ogólne potrzeby ludzkości, z drugiej ukazuje specyficzne dla okresu PRL realia, w których te pytania nabierają dodatkowego, społecznego kontekstu. Kieślowski w sposób prosty, ale głęboki, ukazuje złożoność ludzkiej egzystencji, balansując między tym, co uniwersalne, a tym, co lokalne i historyczne.