Reżyser: Andrzej Wajda
1961
Psychologiczny dramat wojenny ukazujący tragiczne losy młodego Żyda w okupowanej Warszawie, przechodzącego przez piekło skazanego na zagładę narodu. Film jest przejmującym zapisem samotności, strachu i rozpadu moralnych punktów odniesienia w świecie pozbawionym jakichkolwiek reguł. Jakub, skazany za przypadkowe zabójstwo, trafia do więzienia, które opuszcza we wrześniu 1939 roku. W getcie warszawskim pracuje jako grabarz, jednak po śmierci matki – niemal wbrew własnej woli – decyduje się na ucieczkę. Ukrywając się po aryjskiej stronie, znajduje schronienie u kolejnych osób, m.in. u Lucyny oraz dawnego towarzysza z więzienia, Maliny. Każde z tych miejsc okazuje się jednak tylko chwilowym azylem, a poczucie wyobcowania narasta. Jakub pragnie przerwać życie w ukryciu i wrócić do getta, lecz odkrywa, że zostało ono już zlikwidowane. Włącza się więc w działalność konspiracyjną, pracując w podziemnej drukarni. Gdy Niemcy otaczają lokal, Jakub, nie widząc innej drogi, dokonuje desperackiego aktu – wysadza siebie i wrogów wiązką granatów, wybierając śmierć jako ostatni gest wolności.
Aby zobaczyć informacje profesjonalne wymagane jest posiadanie konta