Solo na ugorze

Samotna praca starego rolnika i jego konia odbywa się w rytmie zniekształconej pieśni Ukochany kraj, umiłowany kraj. Zakłócenia dźwięku i obrazu oraz cofające się ruchy postaci podkreślają rozdźwięk między propagandowym ideałem Polski Ludowej a codziennym doświadczeniem. Poranne golenie, puste wnętrze domu i brak bliskich wzmacniają obraz izolacji i mozolnej rutyny. W finale orka widziana z góry układa się w kręgi przypominające rowki płyty winylowej z masową pieśnią. Rysunkowa animacja Jerzego Kaliny ukazuje etos pracy rolnika jako ciężar samotności i fizycznego wysiłku. Patetyczna, zbiorowa pieśń ludowa kontrastuje tu z losem jednostki, a formalne „zacięcia” obrazu stają się metaforą niespełnionej obietnicy ideologii i narastającego z wiekiem rozgoryczenia.